محمد شفیعی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(تو 1299 ش)، استاد و شاعر، متخلص به شفیعى و كویر. در اصفهان متولد شد، جد اعلاى وى حاج میرزا شفیع مستوفى، فرزند حاج میرزا یحیى، صاحب كتابهاى «تعیین الثق الاكبر» و «تفضیل الائمه علیهم‏السلام» است. سید محمد تحصیلات ابتدایى و متوسط را در زادگاهش به پایان برد و به سال 1320 ش از دانشسراى مقدماتى فارغ‏التحصیل شد. پس از آن به شغل آموزگارى و دبیرى مبادرت كرد. وى در سال 1328 ش براى تحصیل به تهران آمد و موفق به اخذ كارشناسى در رشته‏هاى زبان و ادبیات فارسى و حقوق قضایى و فلسفه و علوم تربیتى شد. پس از اخذ مدرك دكترى در رشته‏ى ادبیات فارسى به تدریس در دانشگاه پلیس پرداخت و سپس به تدریس در دانشكده ادبیات شیراز مشغول شد. در سال 1340 ش مقام استادى یافت. از آثار وى: «در را میهن»؛ «زبان و زبان‏شناسى»؛ «شرح حال خواجه نصیرالدین طوسى»؛ «مفسرین شیعه»، و منظومه‏اى 250 بیتى در شرح ماجراى زندگى خود از دوران كودكى، كه دوستانش آن را «سیماى اصفهانى» نامیده‏اند، «امواج احساسات»، «دیوان» اشعار.